Εικόνες

Οι περισσότερες θρησκείες έχουν κάτι να πούν σχετικά με τις εικόνες και πώς τις διατηρούμε στη ζωή μας. « Δεν θα έχετε άλλους Θεούς εκτός από εμένα…».  Ο Yasutani Roshi είπε σε κάποιο μαθητή: «Μην ασχολείσαι με την εικόνα στο ιερό, αλλά με την εικόνα που έχεις μέσα στο μυαλό σου».

Ο εγω-κεντρικός θυμός μου ξεπηδάει όταν η εικόνα μου απειλείται. Αλλά αλήθεια, τι εικόνα έχετε για τον εαυτό σας; «Είμαι ευγενικός άνθρωπος». «Είμαι καλός γονιός». «Κάνω αξιόλογα πράγματα». «Είμαι εξαιρετικός ( στην επιστήμη, στη μαγειρική, στην κηπουρική, στα σκυλιά… σε οτιδήποτε)».

Ή η εικόνα μου μπορεί να είναι το αντίθετο. «Είμαι κακός άνθρωπος». «Είμαι μέτριος γονιός». «Ποτέ δεν κάνω κάτι αξιόλογο». Οι εικόνες μας είναι βαθιά ριζωμένες. Τις αγαπάμε. Κατευθύνουν τις ζωές μας. Είναι αυτές που νομίζουμε ότι είμαστε.

Κάποιες ψυχοθεραπείες προσπαθούν να αντικαταστήσουν μία αρνητική εικόνα με μία θετική. Κάτι τέτοιο είναι αποτελεσματικό μα μέχρι ένα σημείο. Η προσκόλληση μας σε κάποια εικόνα, θετική ή αρνητική – εφ’ όσον θα υπεραμυνόμαστε του ειδώλου μας – μας οδηγεί τελικά σε κατάσταση σκλαβιάς. Το είδωλο κυριαρχεί την ύπαρξή μας, κι εμείς βρισκόμαστε εντελώς ανήμποροι.

Όλες οι προβληματικές σχέσεις οφείλονται στην διάθεση μας να προφυλάξουμε τις εικόνες. Αν βρεθείτε σε συναισθηματική αναταραχή, αναρωτηθείτε: «Ποια εικόνα έχω για τον εαυτό μου που αισθάνομαι ότι πρέπει να υπερασπίσω;»

Κάθε εικόνα που προσπαθούμε να υπερασπιστούμε, μπλοκάρει την ανοικτή επίγνωση, από την οποία ξεπηδά κάθε δημιουργική δράση. Ιδιαίτερα η εικόνα «είμαι αυτός που βλέπει καθαρά, που έχει πετύχει την πραγμάτωση, που είναι φωτισμένος», είναι σοβαρό εμπόδιο στην καθαρή όραση. Το να είναι κανείς «φωτισμένος» είναι να είναι χωρίς εικόνα. Ανυπεράσπιστος και ανοικτός στη ζωή όπως έρχεται κάθε στιγμή. Είναι το να μπορεί να αισθάνεται τον πόνο από την απελπισμένη προσπάθεια υπεράσπισης των εικόνων των άλλων. Είναι, φυσικά, αληθινή συμπόνια.

Ποια είναι η δική μας εργασία με όλα αυτά; 1ο. Χρειάζεται να μάθω τις αγαπημένες μου εικόνες. Στην προσπάθεια μου να διατηρήσω μια εικόνα εμφανίζεται σωματική ένταση, την οποία και μπορώ να χρησιμοποιώ στην παρατήρηση μου. 2ο. Χρειάζεται να έχω επίγνωση των νοητικών και φυσικών χαρακτηριστικών αυτών των εικόνων, δηλ. των σκέψεων και της σωματικής αίσθησης που συνοδεύει τις εικόνες. 3ο. Τέλος, χρειάζεται να βιώσω την καθαρή φυσική αίσθηση της εικόνας μου. Χρειάζεται να βιώσω αυτή την αίσθηση ελεύθερη από σκέψεις με τις οποίες ταυτίζομαι. Ακούγεται εύκολο, αλλά δεν είναι. Ωστόσο, ο Δρόμος είναι αυτό ακριβώς.

 Αν είμαστε υπομονετικοί, με τον καιρό οι εικόνες μας εξασθενούν και η ελευθερία μας μεγαλώνει.