Το Μόνιμο Υπόστρωμα

Στοχαστείτε την ακόλουθη δήλωση: «Η ζωή είναι για τον καθένα μας απλά μια σειρά εμπειριών στιγμή προς στιγμή». Οι εμπειρίες αυτές αρχίζουν όταν γεννιόμαστε και συνεχίζουν μέχρις ότου πεθάνουμε, ακολουθώντας τόσο γρήγορα η μία την άλλη ώστε να μοιάζουν ένα αδιαχώριστο όλο που ονομάζουμε «η ζωή μου». Ωστόσο, αν σταματήσουμε και κοιτάξουμε μπορούμε να δούμε ότι για τον καθένα μας κάθε στιγμή είναι ακριβώς μία εμπειρία.

Κάθε στιγμή εμπειρίας έχει μόνο τρία στοιχεία: σκέψεις (περιλαμβάνοντας όλες τις νοητικές εικόνες), αισθήσεις (όλα όσα γίνονται αισθητά από σώμα και τα αισθητήρια όργανα) και επίγνωση αυτών των σκέψεων και των αισθήσεων. Τα συναισθήματα είναι ένας συνδυασμός σκέψης και αίσθησης. 

Οι σκέψεις και οι αισθήσεις είναι εφήμερες, δηλαδή έρχονται και φεύγουν, και είναι αντικείμενα, δηλαδή «πράγματα» που γίνονται αντιληπτά. 

Η επίγνωση είναι το σταθερό υποκείμενο, ο «αντιλαμβανόμενος» τις σκέψεις και τις αισθήσεις και αυτό που είναι πάντοτε παρόν. Ακόμη και κατά τον ύπνο υπάρχει επίγνωση των ονείρων και της ποιότητας του ύπνου, όπως επίσης επίγνωση των αισθήσεων. Έτσι, αν μια αίσθηση γίνει πολύ έντονη, όπως ένας ήχος ή μια δυσάρεστη αίσθηση, ξυπνάμε. 

Όλες οι σκέψεις και οι αισθήσεις εμφανίζονται μέσα στην επίγνωση, παραμένουν μέσα στην επίγνωση, και εξαφανίζονται μέσα στην επίγνωση. Πριν από κάποια συγκεκριμένη σκέψη ή αίσθηση υπάρχει αβίαστη επίγνωση «εκείνου που είναι». Κατά τη διάρκεια των σκέψεων και των αισθήσεων υπάρχει αβίαστη επίγνωση τους, μέσα σε «εκείνο που είναι». Όταν έχουν φύγει υπάρχει ακόμη αβίαστη επίγνωση «εκείνου που είναι». 

Έτσι, το σώμα/νους βιώνεται σαν μια ροή εφήμερων αντικειμένων που εμφανίζονται μέσα στην επίγνωση, το πάντοτε παρόν υποκείμενο. Για όλους μας, κάθε εξωτερικό αντικείμενο ή πράγμα βιώνεται σαν ένας συνδυασμός σκέψης και αίσθησης, π.χ. μπορεί να το δούμε, να το αγγίξουμε, να μάθουμε πώς ονομάζεται κ.ο.κ. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι για να έχουμε επίγνωση οποιουδήποτε πράγματος, αληθινού ή φανταστικού, απαιτείται σκέψη ή αίσθηση αυτού του πράγματος, και είναι η επίγνωση αυτών των σκέψεων ή των αισθήσεων που συνιστούν την εμπειρία. 

Κατά συνέπεια αυτή η επίγνωση είναι το μόνιμο υπόστρωμα πάνω στο οποίο όλα τα πράγματα εμφανίζονται, παραμένουν για κάποιο διάστημα και εξαφανίζονται. Επιπλέον, όλες οι ζωντανές υπάρξεις στηρίζουν την ύπαρξή τους στην επίγνωση του περιβάλλοντος, το οποίο επηρεάζει άμεσα τη συμπεριφορά τους. Στο επίπεδο των ζωντανών κυττάρων αυτό είναι ολοφάνερο, αλλά έχει βρεθεί ότι ακόμη και τα ηλεκτρόνια αλλάζουν τη συμπεριφορά τους όταν νοιώσουν ότι παρατηρούνται. Έτσι, η επίγνωση αυτή υπάρχει σ’ ένα βαθύτερο επίπεδο από το σώμα/νου, και εμείς είμαστε αυτή η επίγνωση.