Το Πιο Σημαντικό Ερώτημα

Το πιο σημαντικό ερώτημα που μπορεί να κάνουμε ως ανθρώπινες υπάρξεις, είναι «Ποιοι είμαστε αληθινά»; Όχι ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε, όχι το όνομα μας, όχι το φύλο μας, και σίγουρα όχι οι πεποιθήσεις, οι ιδέες ή τα πιστεύω μας. Ποιοι είμαστε αληθινά;

Ως παιδιά, ή ακόμη και ως έφηβοι, μπορεί να κάναμε αυτό το ερώτημα στον εαυτό μας, όμως πολύ σύντομα στη ζωή μας ήταν οι άλλοι αυτοί που άρχισαν να μας λένε ποιοι είμαστε. Οδηγηθήκαμε σε μια αίσθηση χωριστικότητας μέσα από τον καθορισμό και την κατηγοριοποίηση του ποιοι είμαστε. Ξεχάσαμε ποιοι αληθινά είμαστε πίσω από τα σύννεφα των σκέψεων, των επιθυμιών, των ιδεών, των σεναρίων και την ατομικότητας. Ποιος όμως υπάρχει πριν απ’ όλες τις ιδέες, όλες τις σκέψεις, πριν ακόμη κι από τις αισθήσεις;

Μέσα στο νου μας, μπορεί να έχουμε πάρα πολλές σκέψεις. Κυριαρχούν στη συνειδητότητά μας, σαν να εμφανίζονται απ’ το πουθενά για να μας πουν τι να σκεφτούμε και τι να πιστέψουμε. Από πού όμως έρχονται; Είμαστε εμείς που πράγματι σκεφτόμαστε ή είμαστε έρμαιοι των σκέψεων; Όλες αυτές οι σκέψεις απλά εμφανίζονται μέσα στη συνειδητότητα και τις ακούμε, τις βλέπουμε, και έχουμε επίγνωσή τους. Ποιος όμως έχει επίγνωσή τους;

Αν δημιουργήσουμε μέσα στο νου μας μια εικόνα κάποιου πράγματος, όπως ενός δένδρου, μιας γάτας, ενός σπιτιού – η εικόνα αυτή εμφανίζεται μέσα στην επίγνωσή μας. Ποιος όμως βλέπει αυτή την εικόνα;

Αυτός που ακούει τις σκέψεις, αυτός που βλέπει τις εικόνες – αυτός είμαστε Εμείς. Είναι ο Παρατηρητής, η Συνειδητότητα, η Καθαρή Επίγνωση.

Δεν είμαστε οι πεποιθήσεις. Και σχεδόν οτιδήποτε πιστεύοομε ότι είμαστε είναι μια πεποίθηση, μια ιδέα. Όλες οι ιδέες μας σχετικά με τη φύση του κόσμου, οι αρέσκειες και οι απαρέσκειες μας, το ποιοι είμαστε, τι είναι ο Θεός, ποιο πολιτικό ή θρησκευτικό σύστημα είναι το καλύτερο, ποιο είναι το νόημα της ζωής, γιατί η ζωή μας είναι επιτυχημένη ή αποτυχημένη – όλα αυτά είναι ιδέες. Δεν είναι και ποτέ δεν ήταν αυτό που είμαστε αληθινά. Είναι στρώσεις χρωματιστού ζελέ απλωμένου πάνω στο φως της καθαρής συνειδητότητας.

Μας κάνουν να πιστεύουμε ότι είμαστε χαρούμενοι ή λυπημένοι, καλοί ή κακοί, τυχεροί ή άτυχοι. Όμως, δεν είμαστε τίποτα απ’ όλα αυτά. Αυτό που είμαστε είναι Ελεύθερο. Αυτό που είμαστε είναι Απόλυτο. Αυτό που είμαστε είναι μια σταγόνα της συνειδητότητας που είναι η Άπειρη Συνειδητότητα ολόκληρης της ύπαρξης ή αυτό που μερικοί θα αποκαλούσαν Θεό. Ναι, είμαστε Αυτό που μόνο υπάρχει, απ’ το οποίο τα πάντα εμφανίζονται, και στο οποίο τα πάντα επιστρέφουν. Όμως, εστιαζόμαστε στα κύματα που σηκώνονται στην επιφάνεια του ωκεανού, αντί να αναγνωρίζουμε ότι είμαστε ο ίδιος ο ωκεανός. Ίσως ακόμη να ψάχνουμε να γνωρίσουμε την αλήθεια, να τερματίσουμε τον ψυχικό πόνο και να πραγματώσουμε τη Φώτιση. Η Φώτιση είναι άλλη μια έννοια. Είναι το αντίθετο της σκλαβιάς και του σκοταδισμού και υπάρχει στο επίπεδο του δυϊσμού, των αντίθετων όψεων, στη χώρα του καρπού της γνώσης του καλού και του κακού. Είναι μονάχα ονομασίες που έχουμε δημιουργήσει για να τα καταφέρουμε μέσα σε μια άγνωστη περιοχή. Αυτό από μόνο του δεν είναι πρόβλημα, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι δεν είμαστε η περιοχή αυτή. Εμείς είμαστε Εμείς, και αυτό δεν έχει ποτέ περιοριστεί και ποτέ δεν θα φωτιστεί. Είναι πάντα έτσι όπως είναι, καθαρή συνειδητότητα.