Άμεση Εμπειρία

Οι λέξεις δεν είναι αυτό που προσπαθούν να περιγράψουν. Είναι απλώς ταμπέλες, περιγραφές. Ασχολούμαστε σε ολόκληρη τη ζωή μας με λέξεις που προσπαθούν να περιγράψουν αυτό που αντιλαμβανόμαστε κάθε στιγμή. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν χρειαζόμαστε λέξεις για να γνωρίσουμε οτιδήποτε. Δεν χρειάζεται να το περιγράψουμε για να το γνωρίσουμε. Δεν χρειάζεται να το χαρακτηρίσουμε. Το γνωρίζουμε ήδη. Είναι εδώ, τώρα. Είναι Αυτό που Είναι.

Τη στιγμή που το χαρακτηρίζουμε ή το περιγράφουμε γίνεται νοητικό, αποκτά νόημα και ύπαρξη στο χώρο και τον χρόνο. Ωστόσο, δεν είναι ανάγκη να το κάνουμε αυτό προκειμένου να το γνωρίσουμε. Απλά το βιώνουμε. Και η μόνη στιγμή που μπορούμε να το βιώσουμε είναι τώρα, μέσα στην αμεσότητα αυτής της στιγμής.

Έχουμε την άμεση εμπειρία της καρέκλας αυτή τη στιγμή. Την βλέπουμε. Την γνωρίζουμε. Και μπορούμε να την δούμε και να την γνωρίσουμε μόνο τώρα. Η καθαρή εμπειρία συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Αυτό είναι που εννοούμε με άμεση εμπειρία. Γνωρίζουμε άμεσα ή βιώνουμε κάτι, τη μόνη στιγμή που μπορούμε να το κάνουμε, αυτή τη στιγμή. Δεν μπορούμε να το βιώσουμε χθες ή αύριο. Μπορούμε να κάνουμε σκέψεις σχετικά με την εμπειρία, αλλά όχι τη στιγμή που έχουμε την άμεση εμπειρία.

Ωστόσο, η πραγματικότητα αυτή μας διαφεύγει συνεχώς γιατί έχουμε ανάγκη τις λέξεις, μας κάνουν να αισθανόμαστε άνετα. Εμμένουμε στο να περιγράφουμε τις εμπειρίες μας. Παραβλέπουμε την άμεση εμπειρία για χάρη των σκέψεων και των εννοιών σχετικά με αυτή. Και με αυτή την ίδια την περιγραφή, δημιουργούμε στην πραγματικότητα την ιδέα ότι αυτό που περιγράφουμε είναι διαχωρισμένο, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο την εξίσωση υποκειμένου – αντικειμένου. Αυτό το αντικείμενο είναι εκεί και εγώ είμαι εδώ, εγώ βλέπω αυτή την καρέκλα. Εγώ ακούω αυτό το πουλί.

Χρησιμοποιούμε τη λέξη εγώ για να περιγράψουμε κάτι που φαίνεται να συμβαίνει, ένα οικείο σώμα, μια συνεχή διαδικασία σκέψης, μια γενική αλλά θολή αίσθηση ότι είμαστε κάποιοι. Οι λέξεις «εγώ» ή «εγώ είμαι» είναι σαν όλες τις άλλες λέξεις, με την έννοια ότι αποτελούν νοητικές περιγραφές μιας εμπειρίας. Οι λέξεις αυτές αποτελούν μετάφραση κάποιου φαινόμενου, εννοιοποίηση της άμεσης εμπειρίας.

Το εγώ υποδηλώνει το γεγονός της ίδιας της εμπειρίας. Δείχνει προς αυτή την ίδια τη γνώση, τη γνώση της ύπαρξής μας. Το «εγώ είμαι» αποτελεί επιβεβαίωση αυτής της αίσθησης παρουσίας, αυτής της παρουσίας που γνωρίζει, η οποία όμως συγχέεται με το σώμα και τις σκέψεις. Αναμιγνύονται με την ίδια την παρουσία αυτού του ανοικτού και καθαρού χώρου αντίληψης. Έτσι λέμε: «ακούω ένα πουλί». Πιστεύουμε την ιστορία που δημιουργείται απ’ αυτή την περιγραφή, απ’ αυτόν τον νοητικό σχηματισμό, απ’ αυτή τη γλωσσική εξίσωση. Και μέσα στην ιστορία αυτή κυριαρχεί η βεβαιότητα ότι κάποιος ακούει κάτι. Χωρίς να το καταλάβουμε έχουμε μαγευτεί απ’ τις λέξεις.

Η όραση και η ακοή είναι καθαρή εμπειρία, καθαρή όραση και ακοή. Δεν μπορούμε ποτέ να γνωρίσουμε αυτό που συμβαίνει τώρα, την ολότητα του παρόντος φαινομένου, χρησιμοποιώντας λέξεις και περιγραφές και κρίσεις βασισμένες σ’ αυτές τις περιγραφές. Και στην πραγματικότητα, δεν χρειάζεται καθόλου να το κάνουμε. Βιώνουμε ήδη και συνεχώς χωρίς καμιά προσπάθεια οτιδήποτε συμβαίνει, οτιδήποτε εμφανίζεται. Και το εγώ που βιώνει εμφανίζεται επίσης μέσα σ’ αυτό το πεδίο της καθαρής όρασης.

Η αυτογνωσία δεν έχει να κάνει με την  τυφλή αποδοχή της εμφάνισης των πραγμάτων, την τυφλή αποδοχή γενικών πεποιθήσεων για τον κόσμο, αλλά με τη διερεύνηση και την εξέτασή τους σε βάθος. Οι σοφοί λένε ότι το ψεύτικο ρίχνει τη σκιά του πάνω στο αληθινό, ένα πέπλο πλάνης πάνω στην αλήθεια. Πρέπει να διαλύσουμε το ψεύτικο, να διαλύσουμε την άγνοια που μοιάζει με πέπλο πάνω στον αληθινό εαυτό, σ’ αυτό που αληθινά είμαστε.