Η Εμπειρία του Εαυτού Θεραπεύει

Η εμπειρία του Εαυτού θεραπεύει με δύο διαφορετικούς τρόπους. Πρώτα, ανακουφίζει την ανάγκη μας να «διορθώσουμε τα πράγματα», προσφέροντας μια βαθιά εμπειρία διαύγειας και ικανοποίησης – μια εμπειρία απόλυτης εναρμόνισης με τον εαυτό μας και τον κόσμο. Στο Ζεν λέγεται «να πας πέρα από την απώλεια ή την απόκτηση». Σ’ αυτή την κατάσταση συνείδησης όλα παρουσιάζονται έτσι ακριβώς όπως είναι και είναι αδύνατο να νοιώσουμε ότι κάτι λείπει. Μετακινούμαστε πέρα από το γνωστό πλαίσιο του να έχουμε προβλήματα και να προσπαθούμε να βρούμε λύσεις. Δεν υπάρχει τίποτα να απομακρύνουμε και τίποτα να διατηρήσουμε πάση θυσία. Η εμπειρία αυτή είναι «ανεκτίμητη», όχι γιατί προσκολλούμαστε στην αξία ή στην πραγματικότητά της, αλλά γιατί δεν υπάρχει τίποτα στο επίπεδο της προσωπικότητας που μπορεί να αυξήσει ή να δυναμώσει την εσωτερική μας πληρότητα. 

Ο άλλος τρόπος με τον οποίο η επίγνωση του Εαυτού θεραπεύει είναι με την αναδόμηση των προτύπων του νου με αποτέλεσμα να είμαστε περισσότερο διαθέσιμοι στην εμπειρία της ευτυχίας και της ελευθερίας. Κάθε νους που αγγίζεται από την επίγνωση του Εαυτού έρχεται πιο κοντά στην εμπειρία της αληθινής ελευθερίας και της απελευθέρωσης. Η ανάγκη για συγκεκριμένες ιδέες για τον εαυτό μας και τους άλλους παύει να υπάρχει. Γινόμαστε λιγότερο αμυντικοί, και κατά συνέπεια περισσότερο ικανοί να εγκαταλείψουμε τους φόβους και τις ανασφάλειές μας. Με τον τρόπο αυτό, τα αποτελέσματα της εμπειρίας συνεχίζουν να υφίστανται στα διάφορα στρώματα της προσωπικότητας, για αρκετό καιρό μετά το τέλος της παραμονής μας μέσα στην επίγνωση του Εαυτού. 

Το Ζεν περιγράφει αυτή τη διαδικασία ως το «μετασχηματισμό των θεμελίων της ύπαρξή μας». Μέσω της επαφής με τον Εαυτό, οι ενέργειες και οι μηχανισμοί που καθορίζουν την παρούσα και την μελλοντική εμπειρία χάνουν τη δύναμή τους να διαστρεβλώνουν την εμπειρία μας και να προκαλούν έτσι ψυχικό πόνο. Άλλες  παραδόσεις περιγράφουν πως η εμπειρία του Εαυτού διαποτίζει την προσωπικότητα σαν ένα γλυκό άρωμα ή μια απαλή αύρα. Άσχετα από το πώς εκδηλώνεται η θεραπεία, όσο περισσότερο παραμένουμε στην εμπειρία της καθαρής παρουσίας, τόσο πιο οικείοι γινόμαστε με την πρωταρχική, απρόσβλητη φύση μας. Όταν παρουσιάζονται οι ευκαιρίες και έχουμε την δυνατότητα να αφήσουμε τις καθημερινές μας μέριμνες, μπορούμε να βρισκόμαστε χωρίς προσπάθεια και χωρίς αντίσταση σε έναν πιο ανοικτό και γεμάτο αποδοχή τρόπο ύπαρξης.