Η Αφύπνιση

Η ζωή είναι ένα κρυφτό που παίζει ο Εαυτός με τον εαυτό του. Κρύβεται στην πλάνη ώστε να μπορεί να βρει τον εαυτό του ξανά. Η πνευματική ατραπός είναι ουσιαστικά το μονοπάτι προς την αφύπνιση, αλλά το ταξίδι της συνείδησης δεν τελειώνει με την αφύπνιση. Μετά την αφύπνιση, η συνείδηση συνεχίζει να ξεδιπλώνεται με το δικό της τρόπο. Ο καθένας έχει μια διαφορετική εμπειρία αφύπνισης και εκείνου που ακολουθεί. Ωστόσο, ορισμένα πρότυπα εμφανίζονται σ’ αυτό το ξεδίπλωμα της συνείδησης.

Μια εμπειρία αφύπνισης ακολουθείται από μια περίοδο μέλιτος, κατά την οποία μια διευρυμένη κατάσταση συνείδησης βιώνεται λίγο – πολύ συνέχεια. Αυτό μπορεί να κρατήσει για μέρες, εβδομάδες ή μήνες. Ποικίλει αρκετά από άτομο σε άτομο, όπως και τα υπόλοιπα που ακολουθούν. 

Το σώμα και το ενεργειακό πεδίο έχουν ανάγκη να εναρμονιστούν με την κατάσταση αφύπνισης, γεγονός που μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα έναν κάποιο νοητικό αποπροσανατολισμό, σωματικούς πόνους, ή αρρώστια. Νοητικά, η εμπειρία μπορεί να μοιάζει με λήθαργο, ή να χαρακτηρίζεται από ένα αίσθημα χαμένου στο διάστημα, αδυναμίας για κίνηση ή λειτουργία, και αποστασιοποίηση από κάθε αίσθηση εαυτού. 

Τελικά, καταλήγουμε σε μια καινούργια σχέση με τον εαυτό μας, στην οποία απουσιάζει το μεγαλύτερο μέρος του προηγούμενου προγραμματισμού μας. Όπως με ένα παλιό ρούχο, δεν χρειαζόμαστε πια πολλές από τις παλιές μας πεποιθήσεις, ιδέες και αυτοεικόνες, τις οποίες ξεφορτωνόμαστε. Τις θεωρούμε περιορισμούς και εγκλωβισμούς του χαρακτήρα που παίζαμε. Και παρ’ όλα αυτά παραμένουμε ακόμη εδώ, σ’ αυτό τον κόσμο, στο ίδιο σώμα, και συνήθως στους ίδιους ρόλους. Αν κάποια ήταν μητέρα πριν την αφύπνιση, συνεχίζει να είναι μητέρα. Αν κάποιος ήταν σύζυγος, συνεχίζει να είναι σύζυγος. Αν κάποιος ήταν ξυλουργός, συνεχίζει πιθανότατα να είναι ξυλουργός. Όμως, μέσα σ’ όλους αυτούς τους ρόλους και τις καταστάσεις, είμαστε διαφορετικοί. Ανταποκρινόμαστε πιο φυσικά γιατί ο νους μας είναι λιγότερο κυριευμένος από ιδέες για το πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε ή για το ποιοι είμαστε. Ανταποκρινόμαστε τώρα σ’ αυτό που απαιτεί η στιγμή, αντί να καθοριζόμαστε από τις ιδέες μας για το τι θα έπρεπε να συμβαίνει. 

Παύουμε να πιστεύουμε σε πολλές από τις προηγούμενες πεποιθήσεις μας, απλά δεν μας ενδιαφέρουν πια. Δεν ξοδεύουμε χρόνο σκεπτόμενοι σχετικά με το τι κάναμε ή τι θα κάνουμε γιατί απλά δεν έχουν σχέση με το τώρα. Δεν έχουν σημασία. Πριν, νομίζαμε ότι όλα μπορούν και πρέπει να ελεγχθούν μέσα από τη σκέψη. Τώρα, βλέπουμε ότι όλες οι σκέψεις δεν είχαν καμιά ουσιαστική σημασία, και ότι το εγώ δεν ήταν παρά άλλη μια ιδέα μέσα στον νου χωρίς ουσιαστική πραγματικότητα. 

Πρόκειται για μεγάλη ανακούφιση, αλλά είναι επίσης κάπως αποπροσανατολιστικό να βρίσκεσαι μέσα στον κόσμο χωρίς τις συνήθεις πεποιθήσεις και στόχους και επιθυμίες μας. Από τη στιγμή που βλέπουμε ότι είμαστε συγχρόνως τίποτα και τα πάντα, δεν μπορούμε πια να ασχολούμαστε με το να προσπαθούμε να είμαστε κάποιοι. Είναι πια ξεκάθαρο ότι σ’ ολόκληρη τη ζωή μας παίζαμε κάποιους ρόλους, και αυτό δεν είναι πια ενδιαφέρον. 

Τι όμως είναι αυτό που παίρνει τι θέση του; Περνάει κάποιος χρόνος, συχνά κάποια χρόνια, πριν μετακινηθούμε πλήρως στο να λειτουργούμε από την αφυπνισμένη κατάσταση, και έτσι σ’ όλη αυτή την περίοδο μπορεί να επιστρέφουμε στις προγραμματισμένες ιδέες μας για το πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε. Συχνά νιώθουμε μια αίσθηση απώλειας ή κενού από το να μην έχουμε στη διάθεσή μας τους παλιούς οικείους στόχους μας, αυτο-εικόνες μας, και κανόνες συμπεριφοράς. Πριν την αφύπνιση, ξέραμε ποιοι ήμασταν, τι θέλαμε και πού προσπαθούσαμε να πάμε. Τώρα όχι. Δεν είμαστε κάποιοι και δεν έχουμε να πάμε πουθενά, και κάθε υπόλειμμα του εγώ το βρίσκει αυτό κενό και μη ικανοποιητικό. 

Περνάμε συχνά περιόδους κενού και πένθους, σαν η ζωή μας να είχε τελειώσει, πριν εγκατασταθούμε πλήρως στην αφυπνισμένη κατάσταση. Μπορεί να περάσει κάποιο διάστημα πριν ο Εαυτός γεννηθεί πλήρως. Στο μεταξύ, η εμπειρία χαρακτηρίζεται συχνά από αίσθημα απώλειας, κενού, λύπης και έλλειψης κινήτρου. Σίγουρα δεν είναι αυτό που περιμέναμε να είναι η αυτο-συνειδητοποίηση! Δεν περιμέναμε ότι η εγκατάλειψη όλων των απόψεων για τον εαυτό μας θα έμοιαζε με κάτι τέτοιο. Πιστεύαμε ότι τελικά όλα θα ήταν εύκολα και ξεκάθαρα. Πάνω απ’ όλα, πιστεύαμε ότι η αφύπνιση θα κατέληγε σε κάτι σταθερό, κάτι οριστικό και τελειωτικό, και όχι σε περαιτέρω ξεδίπλωμα. 

Η αλήθεια είναι ότι η αφύπνιση είναι απλά η αφετηρία ενός καινούργιου ταξιδιού του νεογέννητου Εαυτού μέσα στον κόσμο. Μετά την αφύπνιση, ο κόσμος είναι ακόμη εκεί: τα ξύλα πρέπει ακόμη να κοπούν και το νερό να κουβαληθεί. Να μας λοιπόν μέσα στον κόσμο. Δεν αναληφθήκαμε στους ουρανούς για να ζούμε στο εξής απόλυτα ευτυχισμένοι. Τι γίνεται λοιπόν στη συνέχεια; 

Το να μάθει να κινείται μέσα στον κόσμο είναι η πρώτη δουλειά αυτού του νέου Εαυτού. Τι είναι αυτό που υποκινεί τις πράξεις μας τώρα, αν δεν είναι ο προγραμματισμός του εγώ; Χρειάζεται κάποιος χρόνος πριν μάθουμε να βαδίζουμε με τα καινούργια μωρουδίστικα ποδαράκια του Βούδα. Τα πόδια μας δεν κινούνται πια στην ίδια βάση. Κινούνται πάνω στη βάση των εσωτερικών αναγκών, όχι των προγραμματισμών. 

Πριν την αφύπνιση, ο Εαυτός ζούσε μέσα από μας, αλλά επέτρεπε στο εγώ να κατευθύνει τις δράσεις και τη συμπεριφορά μας. Μετά την αφύπνιση, ο Εαυτός γίνεται ο κύριος διευθυντής, με το εγώ να αναλαμβάνει περιστασιακά, όταν ενεργοποιείται ο εναπομείνας προγραμματισμός. Τελικά το κέντρο της ύπαρξής μας γίνεται περισσότερο ο Εαυτός και λιγότερο το εγώ, και αυτή είναι μια πολύ μεγάλη αλλαγή, μια αλλαγή που θέλει χρόνο για να αφομοιωθεί.