Η Τέχνη της Αφύπνισης

Η εσωτερική εργασία και η διαδικασία της πνευματικής αφύπνισης προσεγγίζεται συνήθως ως μια σειρά από πειθαρχίες και πρακτικές, γεγονός που ενδυναμώνει την αίσθηση της ῾῾απόκτησης῾῾ή ῾῾επίτευξης῾῾του επιδιωκόμενου στόχου. Αν όμως την προσεγγίσουμε ως τέχνη, τότε κάτι αλλάζει ουσιαστικά...

Κοιτάζοντας πιο προσεκτικά μπορούμε να δούμε ότι όλες οι διδασκαλίες που έχουμε μελετήσει και όλες οι πρακτικές που έχουμε κάνει στη ζωή μας, μάς έχουν ωριμάσει με δύο βασικούς τρόπους. Πρώτα, μάς έχουν βοηθήσει να δεχτούμε την πιθανότητα ότι δεν είμαστε ένας ξεχωριστός εαυτός, αλλά ότι μπορεί στην πραγματικότητα να είμαστε ένα με τη διαφανή και ακτινοβόλο επίγνωση που αποτελεί τη βάση της ύπαρξης. 

Αυτό στην αρχή γίνεται μέσα από μια διανοητική προσέγγιση, καθώς καθοδηγούμαστε από τις διδασκαλίες και τις πρακτικές να χαλαρώσουμε τις πεποιθήσεις ή τις υποθέσεις μας για το τι είναι αληθινό. Αφήνουμε ανοικτή την πιθανότητα η πραγματικότητα να μην είναι όπως την είχαμε φανταστεί. Επιτρέπουμε την πιθανότητα η οικεία επίγνωση την οποία βιώνουμε ως την ουσία της καθημερινής μας αντίληψης, να αποτελεί μια συνεχή ολότητα με την απεριόριστη επίγνωση που είναι η ουσία των πάντων. 

Οι ενοράσεις αυτής της μορφής αυξάνουν σταδιακά την ικανότητα μας να νοιώθουμε άνετα με το να μην έχουμε απαντήσεις και με το να μην χρειάζεται να γνωρίζουμε. Μας βοηθούν να εγκαταλείψουμε την προσπάθεια να ορίσουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας. Μας βοηθούν να κάνουμε χώρο για το ανέκφραστο. 

Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο οι πνευματικές διδασκαλίες και πρακτικές βοηθούν στην ωρίμανση μας, είναι μέσω της βοήθειας που προσφέρουν στο να εργαστούμε με τις εσωτερικές πιέσεις της νοητικής και συναισθηματικής μας ζωής. Λέγοντας εργασία εννοώ την ικανότητα που αποκτούμε στο να μειώνουμε την ταχύτητα και την ένταση των σκέψεων, στο να έχουμε επίγνωση των πεποιθήσεων και των προγραμματισμών, στο να απελευθερώνουμε τις προσκολλήσεις και τις ταυτίσεις, και στο να ανοίγουμε την καρδιά μας. 

Από αυτή την οπτική μπορούμε να δούμε πως ένα μονοπάτι πειθαρχίας και πρακτικής μπορεί να δημιουργήσει στη ζωή μας τις βοηθητικές εκείνες συνθήκες, οι οποίες κάνουν πιο πιθανή την αναγνώριση του αληθινού μας εαυτού ως την ίδια την καθαρή επίγνωση. 

Μέσα από τις δύο αυτές  λειτουργίες την αποκάλυψη της πιθανότητας του αληθινού μας εαυτού και την εργασίας πάνω στα νοητικά και συναισθηματικά μας θέματα ώστε να μπορούμε πιο εύκολα να πραγματώσουμε αυτόν τον εαυτό οι πνευματικές πρακτικές υπηρετούν το σκοπό τους στο εσωτερικό μας μονοπάτι. Όσο συνεχίζουν να δίνουν έμφαση σε αυτές τις δύο λειτουργίες, δεν πρόκειται να μας παραπλανήσουν. 

Θα πρέπει όμως να κρατάμε πάντα στο νου ότι οι διδασκαλίες και οι πρακτικές έχουν όρια και δεν είναι οπωσδήποτε απαραίτητες για το ξεκλείδωμα της μυστικής πόρτας του πνεύματος. Μπορούν να είναι πολύ χρήσιμες αν μπορούν να μας προετοιμάσουν να ανανγωρίσουμε αυτό που είναι ήδη αληθινό. Όταν τελικά το αναγνωρίσουμε, συνειδητοποιούμε ότι ήταν πάντα εδώ, και ότι καμιά προετοιμασία δεν χρειαζόταν. 

Ο λόγος που μιλάμε για την τέχνη της αφύπνισης είναι γιατί για τους περισσότερους από μας, η διαδικασία του ανοίγματος στην παρουσία της ύπαρξης δεν είναι γεγονός που συμβαίνει μόνο μια φορά. Είναι συνεχής. Τη μία μέρα μπορεί να έχουμε μια γεύση της αόρατης παρουσίας της καθαρής επίγνωσης, και να μπορούμε εύκολα να παραμείνουμε μέσα της. Την επόμενη μέρα μπορεί να βιώνουμε τον εαυτό μας ως βαρύ, μπλοκαρισμένο, και γεμάτο συγκρουόμενες σκέψεις. Αυτό συμβαίνει απλά ως αποτέλεσμα πολύχρονων συνηθειών και παγιωμένων τάσεων. Όμως, μπορούμε να χαλαρώσουμε και να μάθουμε να παίζουμε δημιουργικά με τρόπους που μας βοηθούν να απελευθερώσουμε τις προσκολλήσεις μας σε σκέψεις, πεποιθήσεις και προτιμήσεις. Αντί να περιμένουμε μια τελική και οριστική επίτευξη, γινόμαστε οι καλλιτέχνες της ίδιας μας της αφύπνισης.