Εγώ, Ουσία και Παρατήρηση

 

Η παρούσα στιγμή - το τώρα - είναι εκεί που συναντάμε τον αληθινό μας εαυτό, ή την Ουσία της ύπαρξης. Αυτό που είμαστε αληθινά δεν είναι αυτό που σκεφτόμαστε ότι είμαστε. Αυτό που είμαστε αληθινά δεν έχει καμία σχέση με τη σκέψη, αλλά με τη μη-σκέψη. Η εμπειρία του τώρα δεν εξαρτάται από τη σκέψη, άρα και το ποιοι είμαστε ουσιαστικά δεν εξαρτάται απ' αυτή.

Το εγώ αποφεύγει το τώρα κάθε φορά που το συναντάει. Δεν μπορεί να επιβιώσει στο τώρα. Αντιθέτως, αναζωογονείται και επιβιώνει μέσω της σκέψης, ιδιαίτερα μέσω των σκέψεων σχετικά με το παρελθόν και το μέλλον, αλλά και μέσω των σκέψεων σχετικά με το παρόν. Ο νους αφηγείται μια ιστορία σχετικά με το τώρα κάθε φορά που το συναντάει, και αυτό μας βγάζει από το τώρα και μας πηγαίνει στην πραγματικότητα που δημιουργεί ο νους. Ο νους ζει στην ερμηνεία της πραγματικότητας, όχι στην ίδια την πραγματικότητα. Ζει στις ερμηνείες του σχετικά με το τι είναι, τι ήταν και τι θα είναι. Οι ιστορίες αυτές θρέφουν τον εγωικό νου και μας απομακρύνουν από την πραγματικότητα του τώρα. 

Προκειμένου να βιώσουμε το τώρα δεν έχουμε παρά να παρατηρήσουμε αυτό που είναι αληθινό στην παρούσα στιγμή, χωρίς τις ερμηνείες μας, τις γνώμες, τις κρίσεις, τις πεποιθήσεις, ή τις ιδέες μας σχετικά με αυτό που βιώνουμε. Μπορεί να φαίνεται δύσκολο, αλλά το μόνο που απαιτείται είναι μια μετακίνηση της προσοχής μας από τον νου και τις ιδέες του σχετικά με το τώρα στην παρατήρηση των ιδεών που γεννάει ο νους σχετικά με το τώρα. Επιπλέον, η παρατήρηση οτιδήποτε άλλου είναι παρόν, χωρίς ερμηνείες ή κριτικές, μας φέρνει στο τώρα και μας κρατάει εκεί όση ώρα συνεχίζουμε να παρατηρούμε. Ωστόσο, τη στιγμή που μια κριτική, γνώμη ή πεποίθηση παίρνει χώρο μέσα μας και δεν παρατηρείται απλά, γυρίζουμε πίσω στον νου και ταυτιζόμαστε και πάλι με το εγώ και όχι με την Ουσία. 

Κάθε φορά που παρατηρούμε και αφοσιωνόμαστε στην πραγματικότητα της στιγμής χωρίς να αποροφούμαστε στη δραστηριότητα του νου, η Ουσία εμφανίζεται. Η παρατήρηση είναι η πύλη που οδηγεί στην εμπειρία της Ουσίας γιατί η παρατήρηση είναι ποιότητα αυτού που αληθινά είμαστε. Η Ουσία αναφέρεται συχνά ως Επίγνωση γιατί αυτό που είμαστε είναι αυτή η Συνειδητή Παρουσία, η οποία είναι συνειδητή και έχει επίγνωση οτιδήποτε συμβαίνει. Συμμετέχει με χαρά στη δική της δημιουργία με το να έχει επίγνωση αυτού που έχει δημιουργήσει - αυτόν τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού της στην ατομική μορφή ύπαρξης. 

Όταν σταματάμε και αναρωτιέμαστε "Ποιος είμαι;" αυτό που βρίσκουμε είναι τίποτα. Βρίσκουμε μόνο Παρουσία, Επίγνωση, Συνείδηση, η οποία έχει επίγνωση των σκέψεων, των συναισθημάτων, των αισθήσεων και των εμπειριών του ατόμου που υποθέτουμε ότι είμαστε. Αυτή η επίγνωση - αυτή η παρατήρηση των πάντων - είναι αυτό που είμαστε! Είμαστε ο Εαυτός που δημιούργησε την ψευδαίσθηση της χωριστικότητας. Είμαστε ταυτόχρονα ο δημιουργός και το δημιούργημα. 

Ο Εαυτός δημιούργησε την ψευδαίσθηση της χωριστικότητας δημιουργώντας ένα εγώ που βλέπει τον εαυτό του ως ξεχωριστό, έχοντας ξεχάσει την αληθινή του φύση ως Ένα. Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε αυτή η Επίγνωση - αυτή η παρατήρηση - καταλαβαίνουμε γιατί η παρατήρηση είναι ο δρόμος που οδηγεί πίσω στην Ουσία. Μέσα στην πρόθεση του Εαυτού είναι να ανακαλύψουμε κάποια μέρα την αληθινή μας φύση, και γι' αυτό παρότι η Ουσία κρύβεται από τον νου, παραμένει πάντα εκεί παρατηρώντας. Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά αφού είναι τα πάντα; 

Η Ουσία δεν παρατηρεί μόνο, αλλά επιτρέπει το κάθε δημιούργημα να υπάρχει χωρίς κριτική. Όταν συνειδητοποιήσουμε την Ουσία μέσω της παρατήρησης, η αποδοχή είναι απαραίτητη προκειμένου να παραμείνουμε σε επαφή μαζί της. Η παρατήρησή μας πρέπει να συγχωνευτεί με την αποδοχή. Αυτή η παρατήρηση και η αποδοχή είναι χωρίς νοητική δραστηριότητα, και όταν υπάρχει νοητική δραστηριότητα, αυτή γίνεται αντικείμενο παρατήρησης. 

Το εγώ, από την άλλη, κάνει το αντίθετο της αποδοχής. Όταν παρατηρεί κάτι, το κατηγοριοποιεί, το κρίνει, και το σχετίζει με το "εμένα" - πώς θα επηρεάσει "εμένα". Από τη στιγμή που εμπλακούμε στον εγωικό νου, η αποδοχή σταματάει και η αντίσταση παίρνει τη θέση της. Ταυτιζόμαστε για μια ακόμη φορά με το "εγώ" - τον ψεύτικο εαυτό που αντιστέκεται στη ζωή - και όχι με αυτό που αληθινά είμαστε.

Η Επίγνωση που είναι η αληθινή μας φύση έχει επίγνωση οτιδήποτε αποτελεί μέρος της παρούσας στιγμής: σκέψεις, αισθήματα, επιθυμίες, αισθήσεις, ενέργεια, εσωτερικές εμπειρίες, διαισθήσεις, εμπνεύσεις και πολλά ακόμη. ΄Οταν παρατηρούμε και αποδεχόμαστε, έχουμε κι εμείς επίσης επίγνωση όλων αυτών. Ως αποτέλεσμα προκύπτει μια γνώση σχετικά με δράσεις που θα πρέπει να αναληφθούν άμεσα. Έτσι, μέσα από την επίγνωση αυτού που εμφανίζεται στην παρούσα στιγμή προκύπτει η δράση που εμπνέεται από την Ουσία.

Το εγώ έχει τη δική του εκδοχή κάθε στιγμής και συμμετέχει μόνο εν μέρη σ’ αυτό που είναι δυνατό να βιωθεί κάθε στιγμή. Δρα διατηρώντας τις περιορισμένες αντιλήψεις του και την αίσθηση χωριστικότητας. Οι δράσεις αυτές είναι συνήθως πολύ διαφορετικές από τις δράσεις που θα επέλεγε η Ουσία.

Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι υπάρχουν δύο είδη δραστηριότητας: δραστηριότητα εμπνεόμενη από το εγώ και δραστηριότητα εμπνεόμενη από την Ουσία. Και οι δυο συμβαίνουν ταυτόχρονα. Καθώς εξελισόμαστε, η Ουσία αρχίζει να ζει μέσα μας όλο και περισσότερο, και η εγωική δραστηριότητα χαρακτηρίζει τη ζωή μας όλο και λιγότερο.