Ταξίδι στο Κέντρο της Ύπαρξης 2

Ξεκινώντας την πνευματική αναζήτηση, είναι πολύ σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε μέσα μας τον σκοπό της προσπάθειας μας. Όλες οι σκέψεις και οι αμφιβολίες που μας οδηγούν στο να αναζητήσουμε απαντήσεις, πρέπει να γίνουν ξεκάθαρες. Η επίγνωση της κατάστασης μας πρέπει να αρχίσει να διευρύνεται, γιατί αυτή η συνεχώς αυξανόμενη επίγνωση είναι το θεμέλιο ολόκληρης της εργασίας με τον εαυτό μας.

Το πρώτο στάδιο της εργασίας μας συνίσταται στην αναγνώριση και στην επιβεβαίωση της πρόθεσης μας να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Η πρόθεση αυτή θα μας επιτρέψει να εργαστούμε με τα πολυάριθμα στρώματα του προγραμματισμού μας, να τα φέρουμε ένα προς ένα στο φως, να τα διερευνήσουμε και να τα αφήσουμε να διαλυθούν μέσα στη δική μας παρουσία. 

Κατά τη διάρκεια της εσωτερικής μας εργασίας, συναντούμε συνέχεια την ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας ως μια ξεχωριστή οντότητα καθοριζόμενη αυστηρά από το φυσικό μας σώμα. Συναντούμε συνεχώς την εικόνα για τον εαυτό μας, την οποία πρέπει να επιβεβαιώνουμε, να προστατεύουμε και να ενδυναμώνουμε. Και όλο αυτό γίνεται κυρίως με έναν ασταμάτητο εσωτερικό διάλογο. Μιλάμε συνεχώς στον εαυτό μας για το παρελθόν και το μέλλον αγνοώντας την καθαρότητα και την ομορφιά της παρούσας στιγμής. Η ανάγκη να νοιώσουμε ασφάλεια μέσα από τις σκέψεις μας είναι πολύ μεγαλύτερη από την έμφυτη ανάγκη μας για απλή παρουσία και ζωή. 

Όμως, όταν χάνουμε την παρούσα στιγμή, χάνουμε τη ζωή μας. Δεν υπάρχει ζωή πέρα από αυτή εδώ τη στιγμή. Τρώμε, αλλά δεν γευόμαστε, κοιτάμε, αλλά δεν βλέπουμε, είμαστε μέσα στον οργασμό της ζωής, αλλά δεν νοιώθουμε τίποτα. Τι μας εμποδίζει; Οι ασταμάτητες σκέψεις μας για τα ατελείωτα προσωπικά μας δράματα. 

Μέσα από την ησυχία, τη γαλήνη και το άνοιγμα της προσοχής που συμβαίνει κατά την πρακτική του καθιστού διαλογισμού – Ζαζέν – μια καινούργια επίγνωση γεννιέται. Μαθαίνουμε να παραμένουμε στην παρούσα στιγμή. Μαθαίνουμε να παρατηρούμε τον εσωτερικό μας διάλογο. Αποκτούμε επίγνωση του χρόνου που δαπανάμε χαμένοι στις σκέψεις μας και της ελάχιστης διάρκειας που παραμένουμε αφυπνισμένοι στην καθημερινότητά μας. 

Κατά τη διάρκεια του Ζαζέν παρατηρούμε τις σκέψεις μας, τις αφήνουμε να φύγουν όπως ήρθαν, και επιστρέφουμε στην άμεση εμπειρία της αίσθησης της αναπνοής. Επιστρέφουμε στην παρούσα στιγμή. Αφήνοντας τις σκέψεις να φύγουν, αφήνοντας την ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας να φύγει, διεκδικούμε και πάλι τη ζωή μας. Αρχίζουμε να καλλιεργούμε τη δύναμη της συγκέντρωσης της προσοχής μας, την ικανότητα να την εστιάζουμε εκεί που εμείς επιλέγουμε, για όση ώρα θέλουμε. Μια τεράστια κατάκτηση με πολλαπλά οφέλη! 

Σ’ αυτό το στάδιο της εσωτερικής εργασίας είναι σημαντικό να εργαστούμε με όλες τις σκέψεις που εμφανίζονται στο νου μας και εμποδίζουν τη διαύγεια. Δεν μπορούμε να πλησιάσουμε την κατάσταση της ησυχίας με έναν νου που κινείται ασταμάτητα όπως η μαϊμού, πηδώντας από το ένα κλαδί στο άλλο. Αλλά, επίσης, δεν μπορούμε να αφήσουμε τις σκέψεις να φύγουν, αν πρώτα δεν τις έχουμε παρατηρήσει σε βάθος. Μπορούμε να τις αγνοήσουμε, να τις ελαχιστοποιήσουμε, ή να τις καταπιέσουμε και λίγο, αλλά ουσιαστικά παραμένουν εκεί. Είναι θέμα χρόνου και συνθηκών να ξαναεμφανιστούν εγκλωβίζοντας την προσοχής μας και καθορίζοντας τις πράξεις μας. 

Όλη η εσωτερική εργασία συνίσταται στην αδιάκοπη παρατήρηση, μελέτη και κατανόηση του νου. Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε καλά-καλά, ξυπνάμε, παύουμε να ζούμε ταυτισμένοι με τις σκέψεις και τα σενάρια, με τον εσωτερικό διάλογο. Η εσωτερική εργασία είναι εξοντωτική αυτοεξέταση, και αυτή η αυτοεξέταση μας δυναμώνει. Όντας πιο δυνατοί μπορούμε να αφήνουμε τις σκέψεις που συνιστούν και θρέφουν την ιδέα του εαυτού να φεύγουν. Έτσι κάνουμε χώρο, αδειάζουμε και ησυχάζουμε. Στην ησυχία που γεννιέται μαθαίνουμε να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας. 

Εργαζόμενοι με την αναπνοή, χρησιμοποιώντας την εμπειρία της αναπνοής για να εδραιωνόμαστε στο παρόν, αποκτούμε επίγνωση της δραστηριότητας του νου, του ασταμάτητου σχολιασμού του. Αρχίζουμε να ησυχάζουμε τον νου και να εστιάζουμε την προσοχή, ανακαλύπτοντας το κέντρο της ύπαρξής μας επιστρέφοντας ξανά και ξανά στην γαλήνια παραμονή. Όταν η συγκέντρωση έχει ικανοποιητικά καλλιεργηθεί, αρχίζουμε να κινούμαστε προς το επόμενο στάδιο εργασίας.