Η Αναγκαία Αναγνώριση

Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να είναι ευτυχισμένοι, αλλά η πλειονότητα πιστεύει ότι θα το πετύχει αν ακολουθήσει τις προτροπές του εγωικού νου.  Αυτή όμως είναι η παγίδα και η μεγάλη παρεξήγηση γιατί αυτή ακριβώς είναι η συνταγή της δυστυχίας και όχι της ευτυχίας. Είναι ο ίδιος ο προγραμματισμός μας που μας κάνει να σκεφτόμαστε ότι η ευτυχία βρίσκεται σε άλλη κατεύθυνση απ’ αυτή που αληθινά είναι. 

Η αναζήτηση της ευτυχίας σε όλα τα λάθος μέρη (π.χ. επιτυχία, λεφτά, φήμη, σχέσεις, ομορφιά, φαγητό, σεξ και απολαύσεις) δημιουργεί προκλητικές και ενδιαφέρουσες καταστάσεις, προσωπική ανάπτυξη και αρκετό ψυχικό πόνο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Ουσία θέλει αυτές τις εμπειρίες και την εσωτερική ανάπτυξη που αυτές δημιουργούν. Θέλει επίσης να βρεθεί τελικά η αληθινή πηγή της ευτυχίας. Θέλει να ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε αληθινά, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει μέχρις ότου αποφασίσουμε να το επιδιώξουμε. Μέχρι τότε αυτό που υπάρχει είναι μεγάλος πλούτος ανθρώπινου δράματος και ψυχικού πόνου. 

Η αληθινή ευτυχία είναι πολύ απλή και συνηθισμένη για τον εγωικό νου.  Το εγώ προτιμά να νοιώθει την ευχαρίστηση που δημιουργεί κάποιος εθισμός, παρά την ικανοποίηση της παρούσας στιγμής. Αναζητά πρωτόγνωρες και έντοντες εμπειρίες και συναισθήματα. Η ευτυχία και η χαρά της στιγμής είναι πολύ λεπτοφυή για να εκτιμηθούν από τον εγωικό εαυτό. Θεωρεί τη χαρά και την ικανοποίηση βαρετές και χωρίς ενδιαφέρον, και στρέφει την προσοχή του σε άλλα πράγματα, κυρίως στον κόσμο της σκέψης. 

Πάνω απ’ όλα ο εγωικός εαυτός θέλει να νοιώθει ξεχωριστός, ενώ αυτό που βιώνεται στην επαφή με την παρούσα στιγμή είναι περισσότερο η αίσθηση της Ενότητας και όχι της χωριστικότητας. Η ευτυχία και η χαρά που προκύπτουν από την παραμονή στην παρούσα στιγμή είναι το αποτέλεσμα της αναγνώρισης της Ουσίας και της εμπειρίας της ενότητας με όλα όσα υπάρχουν. Είναι ακριβώς το αντίθετο από την ικανοποίηση που νοιώθει το εγώ όταν πετυχαίνει αυτό που επιθυμεί, το οποίο είναι συνήθως κάτι που το κάνει να νοιώθει ιδιαίτερο ή ανώτερο από τους άλλους. Ο χειρότερος εφιάλτης του εγωικού εαυτού είναι να μην υφίσταται ως ξεχωριστή οντότητα, γεγονός που αποτελεί την κύρια αιτία που αποστρέφεται την παρούσα στιγμή και την Ουσία. 

Η εμπειρία της Ουσίας είναι πολύ τρομακτική για τον εγωικό εαυτό, γι’ αυτό απορρίπτει με κάθε δυνατό τρόπο την παραμονή στην παρούσα στιγμή. Μειώνει και παραβλέπει την βαθιά ικανοποίηση που δίνει η παραμονή στο τώρα και η λεπτοφυής εμπειρία της Ουσίας, η οποία μπορεί να βιωθεί μόνον όταν ο νους είναι ήσυχος.  Το εγώ όμως εκμηδενίζεται όταν ο νους είναι ήσυχος, και γι’ αυτό θέλει με κάθε τρόπο να το αποφύγει. Οι σκέψεις παίρνουν την προσοχή μακριά από την Ουσία και μας φέρνουν στο βασίλειο των ιδεών, των πεποιθήσεων, των ονείρων, των αναμνήσεων, των επιθυμιών, των συναισθημάτων – με άλλα λόγια, στον κόσμο στο οποίο το εγώ ζει και βασιλεύει. Επειδή δεν μπορεί να υπάρξει έξω απ’ αυτόν τον νοητικό κόσμο, προσπαθεί με νύχια και με δόντια να μας κρατήσει μέσα του. 

Οι άγγελοι και οι δαίμονες είναι μια καλή παρομοίωση αυτού του δυισμού ανάμεσα στην Ουσία και στον εγωικό εαυτό. Βέβαια, το εγώ δεν είναι στην πραγματικότητα δαίμονας και δεν είναι ουσιαστικά διαχωρισμένο από την Ουσία, όμως αυτός ο δυισμός συμβάλει στο ανθρώπινο δράμα και στην τελική αφύπνιση στον αληθινό μας εαυτό. 

Ο ψυχικός πόνος που γεννιέται από την αίσθηση διαχωρισμού από την Ουσία και την ταύτιση με τον εγωικό νου, δημιουργεί τελικά μια βαθιά και έντονη επιθυμία για την επιστροφή στο Σπίτι – για την επιστροφή σε μια κατάσταση αγάπης, ειρήνης, χαράς και πληρότητας. Σύντομες εμπειρίες αυτών των καθαρών καταστάσεων ενδυναμώνουν την επιθυμία για επιστροφή στην Ουσία. Καθώς προχωρούμε στο δρόμο της εσωτερικής εργασίας οι εμπειρίες του αληθινού εαυτού αυξάνονται και ο εγκλωβισμός στον εγωικό νου χαλαρώνει. Τότε αρχίζουμε να διερωτόμαστε περισσότερο για την ίδια τη ζωή, για το λόγο που υποφέρουμε και για το ποιοι αληθινά είμαστε. 

Αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι υπάρχουν δύο πιθανές καταστάσεις: η κατάσταση ταύτισης με τον εγωικό νου και η εμπειρία της Ουσίας. Πρόκειται για μια πάρα πολύ σημαντική και αναγκαία αναγνώριση. Χωρίς αυτή, η ταύτιση με τον εγωικό εαυτό θα συνεχίζει να αποτελεί την κυρίαρχη κατάσταση της ύπαρξής μας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την προσωπική μας ευτυχία και το μέγεθος του ψυχικού πόνου.